وقتی جهان سكوت میكند؛ صدای یك مادر رسانهای برای كودكان میناب
سحر جولایی، تهیهكننده ارشد رادیو: هنگامی كه رخدادهای مرگبار با ادعای «خطای جیپیاس» توجیه میشود، پرسشهای جدی در حوزه حقوق بشر و بهویژه حقوق كودكان درباره میزان دقت، مسئولیتپذیری و صداقت این ادعاها مطرح میشود.
1405/01/30
|
11:25
به گزارش روابط عمومی معاونت صدا، سحر جولایی، تهیهكننده رادیو گفتوگو با طرح این پرسشها گفت: اگر چنین سطحی از توانمندی و فناوری وجود دارد، چگونه فاجعهای در این ابعاد رخ میدهد و در فاصلهای كوتاه تكرار میشود؟ و مهمتر از آن، چرا افكار عمومی جهان نسبت به این تناقض آشكار، مطالبهگری جدی ندارد؟ در این میان، فاجعه جانباختن 170 دانشآموز میناب، از سطح یك حادثه فراتر رفته و به مسئلهای انسانی، اخلاقی و حقوق بشری در مقیاس جهانی تبدیل شده است.
وی ادامه داد: سالها در رسانههای مختلف شنیداری، دیداری و نوشتاری فعالیت كردهام و همواره تلاش كردهام صدای كودكانی باشم كه اغلب صدایی ندارند. اما امروز، پیش از آنكه یك تهیهكننده باشم، یك مادرم؛ مادری كه خود را در برابر رنج همه كودكانی میبیند كه در ترس، وحشت و میان صدای انفجار، بهجای شنیدن زنگ تفریح، از دنیا رفتند و برخی از آنها حتی پیكری برای خاكسپاری نداشتند.
تهیهكننده رادیو گفتوگو افزود: وقتی خبر میناب را شنیدم، نخستین واكنش من این نبود كه چه اتفاقی افتاده، بلكه این بود كه ای كاش این خبر حقیقت نداشته باشد. اما وقتی واقعیت تأیید شد، مدام از خودم پرسیدم اگر جای آن مادرها و خانوادهها بودم، چه میكردم؟
جولایی ادامه داد: همدردی یعنی همین؛ یعنی حتی برای لحظهای خودت را جای مادری بگذاری كه شب، لباس و غذای فرزندش را برای مدرسه آماده كرده و حالا باید بدون خداحافظی و بدون حتی پیكری برای خاكسپاری، داغی جانكاه را تا پایان عمر تحمل كند. این كودكان 7 تا 12 سال فقط عدد نیستند؛ هركدام انسانی بودند كه دیگر در میان ما نیستند.
وی با اشاره به تناقض ادعاهای قدرتهای جهانی تصریح كرد: وقتی از پیشرفتهترین فناوریها، دقت میلیمتری و هوش مصنوعی سخن گفته میشود، دیگر نمیتوان با عبارتی مانند «خطای جیپیاس» از كنار جان كودكان مظلوم میناب بیتفاوت عبور كرد. این سكوت، توهین به شعور انسانی است. اگر این اتفاق یك خطا بوده، چرا در همان زمان و همان محدوده تكرار شده است؟ چرا جامعه جهانی در برابر این فاجعه سكوت كرده است؟
این تهیهكننده رسانه تأكید كرد: برای من، این موضوع صرفاً یك تحلیل سیاسی نیست، بلكه دردی عمیق و شخصی است. وقتی كودكانمان را به مدرسه میفرستیم، باید اطمینان داشته باشیم كه جهان، دستكم در قبال كودكان، خط قرمزی دارد. اگر این مرز از بین برود، دیگر هیچ امنیتی معنا نخواهد داشت.
وی افزود: حتی در مستندهای حیاتوحش نیز میبینیم كه بسیاری از موجودات درنده به نوزادان گونههای دیگر آسیب نمیزنند. اگر این حداقلِ اخلاق در جهان انسانی هم از بین برود، باید نگران آینده بود.
جولایی خاطرنشان كرد: رسانهها وظیفه دارند صدای این كودكان و رنج مادرانشان را زنده نگه دارند و به گوش جهان برسانند؛ نه با كلیشه و شعار، بلكه با روایت صادقانه رنج. زیرا اگر این درد روایت نشود، بهتدریج عادی میشود و عادیشدن مرگ كودكان، خطرناكترین اتفاق برای هر جامعهای است.
سحر جولایی، تهیهكننده رادیو گفتوگو، در پایان از تولید مجموعهبرنامهای درباره این فاجعه خبر داد و گفت: در ابتدا قصد داشتم تنها یك برنامه تكقسمتی تولید كنم، اما پس از بررسی ابعاد این حادثه، به این نتیجه رسیدم كه با روایتی چندلایه و مستمر مواجه هستیم؛ موضوعی كه باید در قالبهای مختلف رسانهای به آن پرداخته شود و سالها درباره آن سخن گفت، با این امید كه روزی عاملان این جنایت بزرگ بشری در مجامع بینالمللی مورد محاكمه قرار گیرند.