سالروز 86 سالگی رادیو، بهانهای شد برای جاری شدن حس قدردانی؛ جایی كه سادگی یك شاخه گل و گرمای یك فنجان چای دلها را به هم نزدیكتر كرد.
به گزارش روابط عمومی معاونت صدا، امروز، رادیو فقط یك رسانه نبود؛ یك حس بود، یك خاطره زنده كه در راهروهای معاونت صدا جریان داشت. از همان لحظهای كه شاخههای گل رز میان دستان همكاران جای گرفت، فضا رنگ دیگری به خود گرفت؛ رنگی از توجه، دیدن و قدر دانستن.
عطر گلها با بخار آرام چای در هم آمیخته بود و شیرینی لحظهها، فراتر از طعم شیرینیها، در دلها نشست. خندهها بیتكلف بودند و نگاهها پر از صمیمیتی كه شاید در هیاهوی روزمره كمتر مجال بروز پیدا میكند.
این یك قرار ساده و صمیمی میان دلهایی بود كه سالها با صدا زندگی كردهاند. دلهایی كه میدانند پشت هر برنامه، هر كلمه و هر موج، چه عشق و تلاشی نهفته است.
در میان این حالوهوای گرم، خوشامدگویی ابوذر ابراهیم، مدیر روابط عمومی معاونت صدا و همراهی همكاران روابط عمومی و پشتیبانی معاونت صدا به این جمع حس یك خانواده را بخشیده بود؛ خانوادهای كه با یك شاخه گل و یك فنجان چای، به یاد آورد چقدر به هم نزدیك است.
در گوشهوكنار این جمع صمیمی، گفتوگوهایی شكل میگرفت كه هركدام روایتگر سالها تجربه، خاطره و تلاش بود. از روزهای سخت پخش زنده تا لحظات شیرین موفقیت، همه در میان لبخندها و نگاههای مهربان مرور میشدند. گویی هر شاخه گل، یادآور مسیری بود كه با هم طی شده و هر فنجان چای، فرصتی برای مكث و قدردانی از این همراهیها.
برخی آرام ایستاده بودند و صحنه را تماشا میكردند؛ برخی دیگر با شور بیشتری در میان جمع میچرخیدند و شادی را تقسیم میكردند. اما در یك چیز همه مشترك بودند، احساسی عمیق از تعلق. احساسی كه نشان میداد رادیو فقط یك محل كار نیست، بلكه بخشی از زندگی است.