ایده «ساز من» در جنگ 12 روزه شكل گرفت؛ پیانویی كه برای ایران نواخت

به گزارش ستاد خبری جشنواره پژواك، نیلوفر قاسمی‌پور تهیه كننده رادیو درباره شكل‌گیری مستند «ساز من» بیان كرد: ایده اولیه «ساز من» در روزهای پرالتهاب جنگ 12 روزه شكل گرفت؛ زمانی كه مردم، ترانه «ایران» با صدای محمد نوری را در كوچه و خیابان زمزمه می‌كردند و همه یك‌صدا از جان‌فشانی برای وطن می‌گفتند.

وی اضافه كرد: در همان روزها تصمیم گرفتم به سراغ خالق آن نت‌های ماندگار یعنی محمد سریر بروم. ویژگی متمایز این مستند، نمایش یك حقیقت تكان‌دهنده است؛ مردی كه امروز بر اثر بیماری آلزایمر، نزدیكان و خاطرات روزمره‌اش را از یاد برده، اما به محض نشستن پشت پیانو، نغمه «ایران» در جانش زنده می‌شود.

قاسمی پور درباره دغدغه خود اظهار كرد: این اثر نشان می‌دهد هنر متعهد چنان در روح هنرمند رسوخ می‌كند كه حتی بیماری هم حریف آن نمی‌شود؛ او شاید ما را نشناسد، اما هنوز با تمام وجود درباره ایران می‌نوازد و آن قطعه را از یاد نمی برد.

تهیه‌كننده «ساز من» بیان كرد: این مستند روایتگر جزئیاتی از زندگی محمد سریر است. او آهنگسازی است كه نه‌تنها موسیقی، بلكه بخشی از هویت شنیداری ما را ساخته است.

قاسمی‌پور درباره دغدغه اصلی خود در تولید این اثر توضیح داد: دغدغه من تكریم جایگاه هنرمندانی است كه سرمایه‌های ملی ما هستند، پیش از آنكه دیر شود. هدفم این بود كه به مخاطب یادآوری كنم موسیقی اصیل تنها یك سرگرمی نیست، بلكه بخشی از حافظه تاریخی و عاطفی یك ملت است.

وی ادامه داد: «ساز من» پاسخی به نیاز جامعه برای بازشناسی مفاخرش است، آن هم در روزهایی كه ممكن است هنرمند درگیر ضعف جسمانی باشد. باید یادآوری كنیم كه اثر یك هنرمند، مانند قطعه ماندگار «ایران» با صدای محمد نوری، بسیار بزرگ‌تر و پاینده‌تر از كالبد فیزیكی اوست.

این تهیه‌كننده كه اثرش در جشنواره رادیویی پژواك حضور دارد درباره نقش جشنواره در ارتقای كیفیت برنامه‌سازی نیز گفت: جشنواره پژواك جانی دوباره به پیكره مستندسازی رادیویی دمیده است. ایجاد فضای رقابتی سالم، برنامه‌سازان را تشویق می‌كند از قالب‌های كلیشه‌ای فاصله بگیرند و به سمت روایتگری خلاقانه حركت كنند. پژواك بستری برای دیده شدن جزئیاتی است كه در برنامه‌های روزمره گم می‌شوند.

وی درباره چالش‌های مسیر تولید این مستند نیز بیان كرد: بزرگ‌ترین چالش ما برقراری ارتباط مؤثر با محمد سریر در شرایطی بود كه بیماری آلزایمر محدودیت‌هایی در گفتگو ایجاد می‌كرد. ثبت و ضبط لحظاتی كه او با نواختن پیانو یا زمزمه، خاطرات موسیقایی‌ اش را بازیابی می‌كرد، حساس و ظریف بود و نیاز به صبر و همراهی خانواده داشت.

قاسمی‌پور در پایان، درباره تجربه تولید این مستند عنوان كرد: توصیه من به برنامه‌سازان جوان این است كه گوش‌هایشان را به قلب سوژه بسپارند؛ چرا كه در رادیو، زیباترین صداها همیشه از میان سكوت‌ها و لرزش خالصانه صداهای خسته شنیده می‌شوند، نه لزوماً از پشت میكروفن‌های استودیو.